نازک شده ام شبیه لیوانهای نازک شربت آلبالو که از خنکای یخ عرق می کند

 و آنقدر ظریف است که گویی به انتظار  تلنگر لبی است که می نوشدش، برای

ترک خوردن اماگاهی اینقدرهم تشبیه خلق وخویم لطیف نیست،آن وقت به بشکه

بنزینی می مانم که به انتظار پرتاب ته سیگاری توهین آمیز برای انفجار نشسته

باشد گاهی، می شوم یک طالبی که به جای آنکه سرنوشت پس ازروزی گرم که

در پشت وانت طالبی فروش دوره گرد به انتظار یخچال خنک خانه ای بوده که  

سردش شود و بعد آغوش برای چاقوی آشپزخانه بگشاید و جان فدای صاحبان

 یخچال و مهمانانش کند،از گوشه وانت به کنار خیابان افتاده و گندیده وبه انتظار

 چرخ ماشینی است که له اش کند و به سرنوشت این چنین شومش پایان دهد .

نمی دانم چیست این حس پر از انتظار لب و ته سیگار و چرخ و انتظار.

  کلام آخر:

   وگاهی اینقدرهدف توروشن است که از فشارروشنی گم می شود وتو به دنبالش

   ازآن جهت:

    حس غریب و قریب انتظار حتی نمی گذارد بنویسم که شاید منتظرم

                                                               دستی بنویسد برایم.

می بینی چقدر عجیب است روزگار

من و تو این همه به هم نزدیک و از هم بی خبریم

انگار سالیان سال است ندیدمت

به لحظه دیدنت می اندیشم

 که چقدر خواهم گریست

از اندوه اینهمه دوریت

و از شوق دیدارت پس از سالیان.

دیگر حتی آینه هم به داد دوری از تو نمی رسد

  کلام آخر:

   دلم برای خودم تنگ می شود گاهی

   همیشه بی خبر ازحال خویشتن بودم

    اگرروم زپی اش فتنه ها برانگیزد

                          ور از طلب بنشینم بکینه بر خیزد

    وگر برهگذری یکدم از هواداری

                           چوگرد درپیش افتم چو بادبگریزد

    وگرکنم طلب نیم بوسه صدافسوس

                        زحقه ی دهنش چون شکرفرو ریزد

    من آن فریب که درنرگس تومی بینم

                      بس آب روی که با خاک ره بر آمیزد

    فرازوشیب بیابان عشق دام بلاست

                          کجاست شیر دلی کز بلا  نپرهیزد

    توعمرخواه وصبوری که چرخ شعبده باز

                      هزار بازی ازین طرفه تر بر انگیزد

    بر آستانه ی تسلیم سر بنه  حافظ

                          که گر ستیزه کنی روزگاربستیزد

         کلام آخر:

                که هر چه بر سر ما می رود ارادت اوست