آری همین روزها بود که بلند پروازی هایم را کنار گذاشتم ووبلاگی

که همیشه در تصوراتم بود از ذهن خارج کردم و به توصیه

دوستانی که می شناختند کمی قلم شکسته مرا، به ساده ترین شکل 

همین جا نوشتم و با  "ااندکی سکوت و صبر شاید برای رویشی نو،ابر نوشته

 های آخر سالی،شوق فرشته،قراری آن سوی ابرها،به روی هم نمی آوریم،

 شوالیه با شکستن شمشیرش می میرد یا دوباره آغاز می کند؟، در هوای دیگری

 نفس می کشم، کاملا جدی، وانفسای شبانه، مرا به مقابله می خوانی با پنجره،

 وقتی قصه گو از برف می گوید، سرمای دهم دی ماه مغز استخوانم را می

 سوزاند، آنگاه که سجاده سراغ پیشانی رفت، کوتاه و بلند، هیچ کس، تکلیف

 پاییزان، دستمال من زیر درخت آلبالو گمگشته دیار محبت کجا رود، تهی اما

 راضی...،. قیصر امین پور هم رفت، جویندگان عاطفه، اخوان، عیدم... .

، دیلینگ... دیلینگ، آن آسیاب بادی... .، یک، وزن و قافیه، تمام واژه هایم

 به تو می نگرند و نگاهم به راه توست، اعشار، بگذار ، سایه بزرگ، تفال

 مثل همه چيز، اگه دیدی منو بشناس نمی گم اینکه یادم کن، ای کوه ساکت

 و صبور، اضافه بار، هوای دونفره، بند، نوبرانه،کت، قفس... .، رویا... ،.

 خاطره، رفتنی، بدهکار1و2، مناجات،....، کنتراست، انتظار، امان از آقا

 سید، من اومدم."

 یک سال وبلاگی من با لطف شما گذشت.

  کلام آخر:

   دیدی رفیق نوروز امسال هم در بساط ما سبزه ای نبود... .

    ازآن جهت:

      باتشکر از دوست عزیزم احسان که در سال گذشته دامنه اين وبلاگ رابه

     بهfoolani.com تغيير داد، سپاس احسان جان.